Tut mir leid, Ich bin auch tourist ...

Not knowing the language and still being a part of the social setup, is a bizarre feeling. To be shut out of random conversations in local trains, not being able to help somebody who actually trusted you and asked directions to a place, not to be in a position to explain what you want while you shop at the super market, and above all - disability to imbibe the popular culture viz. magazines, news papers, cinema, theater, music etc - It's so awkward. The complexity of the language under question only bolsters my pessimism that I will never be able to keep a conversation in German in the near future. Sometimes I have this imagination that I am a hapless new-born totally unaware of what is going on around me, except for the fact that kids hear and lip-read so fast and master a language really quick. The perils of swallowing a language so late in life is the inability to "get" it in German (for example) without taking the English route -- (i.e) German word - translate into English - write into the memory, and vice-versa. The word-picking rate gets drastically down this way. 

There is a general tendency in us - In a conversation, when somebody discusses things with words that we don't know, it tends to turn us off and we start to perceive the conversation as "boring". Starting to learn a language comes with this warning - each and every word that a native speaker utters is going to be new and to actually fight that ineptitude and somehow boost the learning curve takes some confidence and eagerness. Recently I had this plan to inculcate that eagerness by feeding my imagination about German culture, history and sociology (Ostalgie and Vergangenheitsbewältigung, to name a few). To actually develop a sense of taste towards a language that is not your mother-tongue is not an easy thing. English with its all-pervasive nature and India with its colonial fixations got it into us even before we realized. To artificially drill German into one's self thus is a Herculean task. Being away from the mother-land for so long generally sickens the intensity of the nostalgia for my "own" language, "own" music, "own" cinema and "own" everything. Inability with German is just another conflict within the self.

PS: The title of the post means - "I am sorry, I am a tourist" (in German).

John Keats, Thangamani and High School English

I was struck by a very intense nostalgia on listening to the beautiful song "Innisai paadi varum" (Thulladha Manamum Thullum, 1999) this morning. Gonna try reproducing what I wandered through.

I had this poem "Ode on a Grecian Urn" (John Keats, 1819) as a part of the curriculum in our High school English paper and Mr Thangamani was my English teacher back then. I somehow exactly remember how he taught us this particular poem, picking up verses from one of the then popular tamil movie songs "Innisai paadi varum". It was the earliest instance of "Comparative Literature" I ever went through.

Heard melodies are sweet, but those unheard
    Are sweeter -- Keats

கண்ணில் காட்சி தோன்றிவிட்டால்
கற்பனை தீர்ந்துவிடும்
கண்ணில் தோன்றா காட்சியில் தான்
கற்பனை வளர்ந்துவிடும் -- வைரமுத்து

(Roughly translated as)
If reality meets the eyes, then imagination will come to an end. As long as the reality remains elusive, the imagination is alive. 

Thus Mr Thangamani explained the poem to us quoting Vairamuthu and this explanation has somehow stood the test of my memory so far. I just realize that, for me "Ode on a Grecian urn" was how Thangamani taught it to us comparing it with a popular movie song, more than anything else. I mean, I think that's the legacy a teacher can leave in his students, in the limits of a classroom. 

The above Keats' verse used to be a very famous ERC (Explain-with-Reference-to-the-Context) question that appeared in the exam papers frequently and I remember, I quite enjoyed explaining it. Even after graduation from a rigorous university curriculum, I can still say that - English Paper I in Tamilnadu's Matriculation board was the most "demanding" exam, I ever wrote in my life. In just about two and a half hours, we used to answer four essay type questions (each in about three pages), ERCs, short answers and a whole lot of grammar. I mean, it used to be a race with time to complete the paper, answering all the questions. We used to come out with aching hands, totally enervated.

Diverging ... 

Only for the sake of it, I reminded myself of the way we were forced to learn English in our High school. I think, language papers need to be taught in such a way that students look at the linguistic nuances and write what they "experienced", rather than reproducing things that are dished out on a paper or student guides. We were "trained" or "coached" to recite and write things by-heart than being "taught" to appreciate the aesthetics (of say a poem). I see it as one of the many fundamental flaws in our educational system. I definitely had a few teachers who were different and encouraged self-written answers even if it wasn't completely flawless and Mr Thangamani was definitely one of them.

In the hindsight, I could understand that there was a really clear dichotomy in the way science teachers and language teachers (Tamil and English) were treated by the school management back then. Because science and maths scores are going to land us into the professional courses at universities, there was/is a stigma that a high school's reputation is proportional to the science & maths scores it's students secure at the final exams. So, the teachers who taught language papers were treated with relatively less importance and respect by the school management and this attitude quite naturally crept into the students. That is probably the reason, why many of my friends didn't have a really good relationship with our language teachers.

I realize that this piece has wandered a lot (and enough) without any specific agenda, through my formative years at high school.

Nostalghia - School Annual day Memoirs

This post is an explicit compilation of those memories which I have been incubating in my brain cells over a long period of time. Since the events and insights, I am bringing about are very much with reference to my school and it's culture, I don't know if everybody were able to identify themselves with this post. The names and events described are not fictitious and are absolutely true. I have tried to be utmostly honest about things and what I felt about them, then and now. I made it a point not to discuss this with people and recall stuff. I stole things only from my own memory and again, this is to provide this post, the much required authenticity. This looong post (the lengthiest I have ever written) is more like a diary for me to tackle my fading memory.

After the winter holidays are over, you enter the school in the first week of January. January is the absolute dream month for any school kid, I believe. It already opens up after the half-yearly vacation, you attend school for around 1 to 2 weeks and you get a mini vacation of atleast 4 days for Pongal, then republic day holiday follows etc. You hardly attend 17-18 days of school in Jan. And, Every year, amidst this happy atmosphere, begins the annual day (or the school day) frenzy and euphoria. School day will usually be held in the third week of Feb in our school and the training sessions for the culturals (drama and dance events) will begin as early in January. Classes used to be half empty as people would be busy with practice & rehearsals and this is the absolute timepass season of any academic year, that you can dream of.

 

There were these two Aasthana heroes of my school's drama scenario, whom I can never forget - Vij and ArKu. Vij was that "typical" Shakespearean thespian of our stage-play arena. The school had this tradition of staging one of Shakespeare's plays every year and as long as Vij was there, he was the hero. I don't know when he started out at the stage but by the time I started consciously following the plays, he always held the title roles. The play will change every year - King Lear, Macbeth, Hamlet, Othello, The Tempest etc but the role of the protagonist was customarily reserved for him.

Most of Vij's performances were staged when I was in the high school and I was never sophisticated in understanding and admiring the dialogues and performances in English plays. Like the male protagonist, there will again be a regular cast to fill in the roles of Ophelias and Desdemonas. You get to see these faces regularly again and again, year after year. Shakespearean plays, naturally oozing with intriguing romance would be let through a thorough censor-filter and "Love" would be one aspect that will be safely dismantled from the plays (for obvious reasons). But, the conduct of the Shakespeare's plays every year was really awesome that those "lengthy" plays with all those sonnets and soliloquies would be prosi-fied and brought down to 10 to 15 minutes. But, I can't recall if the actual integrity of the play was preserved in the process of shorting them down. English plays though looked rich and stylish never attracted a substantial section of the audience.

One more insight which I developed is, among the Shakespeare's plays, mostly tragedies were enacted and "Celebration of masculine valour" was the focal point in the enaction. Other aspects of Shakespearean theatre like Comedy and Romance were not touched upon, I believe.  The female characters of the plays were literally dummified as you remove the romance flavour out from the plays, keeping in mind the "dignity" and "sanctity" of a high school drama stage. And, plays with female-centric themes were never staged, as far as I remember (Shakespeare's Cleopatra, for example). 

ArKu was someone who did an awesome work with the tamil plays. He played a variety of roles from mythologicals to epics to social themes. I have seen him from close-proximity and I can call him "the actor", I saw in my school. He had a good tamil accent and clear pronunciations and I can recall more than one instance where he used to suggest new and better ways of presenting a dialogue, to the teacher. He had a fierce and majestic dialogue delivery when he played the king Ashoka and also excelled with comical timing when he played Tenalirama in one of the plays. I have acted with him in two or three plays.

I had been on stage as a drama artiste for five continuous years, from Class 5 to 9. I can successfully recollect my tamil teachers Seetha miss and Kalaichelvi miss, who hand-picked me for a tamil drama when I was in Class 5. For me, performing on stage those days always meant loud and bold deliverance of lines with the waver of arms. That's it ... I still remember some of the comments I received during rehearsals like, "He doesn't need a mike at all". But, during my 9th Class, I did the role of Laertes in Shakespeare's Hamlet, and my English teacher Loganathan wanted me to largely underplay that role. Remember, for me "Playing" means delivering lines aloud (I was regularly with tamil drama troops before and tamil plays required a loud deliverance with right intonations and punctuations stuff). I remember, I found it difficult to keep my volume down and actually speak soft. He used to instruct me frequently, "Mike irukkunda ... en ipdi kathare" ... "gentle aa pesu paakkalam" (Which means "You'll have a mike dude, why do you shout like this ? Can you speak gentle ?).

After all, You can't expect "method acting" from a school kid right ??. I still believe the criteria that would be looked upon a sixth class kid to actually appear on-stage would be, stage courageousness, a good memory to deliver the lines by-heart and a not-so-funny voice to identify and sync with the character you play. Memorising the dialogues by-heart was something, I was naturally interested in, those days. I used to take a special interest in memorising the entire script of the play and whenever somebody is absent for the day, I used to double-play his role also, along with mine, during the training sessions. I remember, I used to enact the entire play to my mom at home, playing all the characters.

The drama training sessions will impart the necessary stage aesthetics like, Don't show-off your back as you perform on the stage, approximate positions of the mikes (there used to be three mikes and you need to walk into the mike and speak, for you to be heard), you shouldn't walk on stage like you are in explicit pursuit of the mike, Coping up with the wardrobe malfunctions (like the breakage of cardboard swords etc). You get to learn a lot many nuances of the art during those sessions, I remember.

The annual day function will start with speeches and prize distributions followed by culturals. They used to be held in the evening and we used to spend the morning in preparation of the props with cardboad and golden-paper stuff. One important thing, I liked with the stage performances is the "Arithaaram" (in tamil), which would be applied on your face before you are made up for the role. There used to be a single sponge which the make-up man will use to apply this stuff (Arithaaram) on the faces of so many people. The sponge used to stink bad but getting yourself made up for that role is always a special feeling (you literally are a different entity & character, now). I had a special liking for this, I remember.

Tamil plays were always the center of audience's applause and appreciation (because they are the ones which will be actually understood by everybody out there) and hence they would invariably be pushed back to the final stages of the school day culturals, to keep the crowd in. So, I always had an opportunity to witness everything going on, from the backstage. Goof-ups, teacher providing the dialogue-leads if somebody forgets his lines, scoldings between the scenes, the busy-ness of the props-setting-people between the scenes, musicians playing the BGM tunes for the drama etc - I've had a first hand experience.

Apart from the dramas, the culturals would feature a good number of dance performances - again there were regular entries - Though I remember a lot of names, I skip them here so as to preserve their identities. Songs for the dance events were chosen with utmost care, such that they don't feature any controversial terms (you got it right ??). If there's one, they used to switch to a hindi version of the song, if available or even chop-off that particular line from the song. Apart from that, we used to have a few hindi songs for dance events. For example, when "Mehndi Laga Ke Rakhna" from DDLJ (which literally translated to "Put your henna on and keep the wedding palanquin decorated beautiful girl, your beloved will come to take you away ...") was staged, nobody had a problem, because the song was in hindi and nobody can decipher the sense, the song made.

Some of the famous dance numbers which I can recall are ARR's Vandemataram, Alisha's Made in India, Cheranenna Chozhanenna, Nooraandu kaalam vaazhga, Margazhi thingalallava, Poo pookum osai, Pulveli pulveli etc. The dance performances were mostly by girls and there were boy-girl mixed dance sequences with atleast five feet distance between each of them. During the Annual day seasons, some songs would be universally popular that they will find an entry into the school day culturals of almost all the schools during that year. Made in India, Vandemataram by ARR are classic examples of this particular aspect. I was never interested in dances during my school days, though I believed and still believe that, dancing was always tougher than playing a character in plays.

Kids' rhymes dance sequences would be awesomely cute and equally funny. When there are 10 to 15 kids (the number will always be so high so that the flaws wouldn't be apparently visible), there would be atleast 2 to 4 kids dumbstruck at the stage amused by the people in front and they will forget all the dance sequences and stand-still the whole time on the stage. Some will even start weeping. Yeah, there are instances even the kids will perform flawless - such training and rehearsals they would have gone into.

And, the best part about performing on stage is, you get some fans ... Right ?. I remember one of the conversations I had with a fifth grader (FG) after my performance in a stage play. I should be in Class 8, I believe and this was during the lunch break or something. I pretty much remember the matter and the following is somewhat fictitious.

FG: Anna ...

Me: Ennappa ...

(Someone calling you "Anna" itself is great, when you already have to call so many people "Anna", in school)

FG: Nethikku ungala paathen ...(I saw you yesterday)

Me: Apdiya pa thambi? kandupidichittiya ? (Oh dude !! glad that you identified me)

FG: Aamanna .. Sirippa irundhuchu ... (Yes Bro ... The play was comic)

You can't forget your first fan ... right ??. And, it always feels great to be a senior. 

It was undoubtedly a social status kinda thing to be performing on stages in school, I believe. Layers of Condescension were apparently present. You act in a play or dance to a number on a school day culturals, you achieve some kinda Prima-donna-ish image in the class or school. Everybody likes attention and everybody seek attention - and you get attention when you are performing on stage. Attention seeking is one of those human instincts that will prominently feature somewhere in our Emotional Intelligence pyramid.There are a lot of sociological and psychological aspects to be looked upon here. Thinking over this aspect, will present a lot of insights about how one's personality and social outlook has been shaped and sculpted during the formative years at school.

If somebody has really come this far, reading all the above, I appreciate your patience and indulgence into this. Hope you liked this.

பேருந்து பயணங்களில் ...

பேருந்தில் பயணம் செய்வது எனக்கு எப்போதுமே பிடித்தமான விஷயமாக இருந்துவந்திருக்கிறது. என் அப்பாவிடம் டி.வி.எஸ் முதலிய உந்துவண்டிகள் அன்றைய நாட்களில் இருந்திருக்கவில்லை, அதனால் சிறுவயதினில் எங்கு வெளியே செல்வதாயினும் பேருந்து தான். இதற்காகவே வாரா வாரம் அம்மாவுடன் சந்தைப்பேட்டை செல்வது மிகவும் பிடித்தமானதாக இருந்தது எனக்கு. பவானி கூடுதுறை எங்கள் வீட்டிலிருந்து சற்று தொலைவு. ஒரு மணி நேரம் பிடிக்கும் ... ஒரு மணி நேரப் பேருந்துப் பயணத்திற்காகவே எனக்கு கூடுதுறை மிகவும் பிடித்திருந்தது. அப்போதெல்லாம், பல முறை சென்று வந்த போதிலும் பாதை மற்றும் சாலையோர அம்சங்களை நினைவில் வைத்துக்கொள்ள பிரயர்த்தனப்படுவேன். எனினும், ஒவ்வொரு பயணமும் புதிதாகவே தோன்றும். இன்றளவும், பெங்களூரிலிருந்து சொந்த ஊரான சேலம் செல்லும் போது கூட பேருந்து பயணம் களிப்பு மிகுந்த அனுபவமாகவே எனக்கு தென்பட்டுவருகிறது. ஆயினும், பெங்களூர் வாசம் உள்ளூர் பேருந்து பயணத்தினை வெறுப்பும், சலிப்பும் உடைய அனுபவமாக மாற்றியது வேறு விஷயம்.

எல்லோரையும் போலவே "ஜன்னலோரம்" எனக்கு மிகப்பிடித்தமான ஒன்று ("பேருந்தில் நீ எனக்கு ஜன்னலோரம்" என்று பாட்டெழுதும் அளவுக்கு இது ஒரு பொதுப்படையான விருப்பம்). அன்றைய காலங்களில் பேருந்தில் ஏறியவுடன் கண்களை வேக, வேகமாய் அலைய விட்டு என் தம்பியையும், என்னோடு ஏறியவர்களையும் முந்தியடித்து ஒரு ஜன்னலோர இருக்கையை பிடித்து அமர்வதிலே நான் கொள்ளை ஆர்வம் காட்டியிருக்கிறேன். இன்றைக்கும் பேருந்தின் ஜன்னலோரம் எனக்கு கவிதையாகவே தோன்றுகிறது. முன் செல்லும் சாலை, பின் நகரும் மரங்கள், விசித்திரமான மற்றும் வித்தியாசமான மனித முகங்கள் ... ஒரு முழுமையான அனுபவம் அது. திரைப்பட சுவரொட்டிகளை பார்த்தல், கடைகளின் பெயர்ப்பலகைகளை வேகமாய் எழுத்துக்கூட்டி வாசித்தல், மற்றொரு பேருந்து முந்திச்செல்லும்போது தென்படும் முகங்களை நோக்குதல் என்று சுவாரசியங்கள் ஏராளம். சில முறைகள், இன்று எத்தனை பேரை சாலையோரங்களில் காண்கிறோம் என எண்ணிக்கை வைத்தது கூட எனக்கு நினைவிருக்கிறது.

பதின்பருவங்களில் பேருந்து பயணம் எனக்கு ஒரு வித்தியாசமான பரவசத்தை அளிக்கத்தொடங்கியிருந்தது. இந்தத்தருணத்தில் ஆர்.கே.எம் (RKM) ஐப் பற்றிய ஒரு சிறு அறிமுகம் தேவைப்படுகின்றது. RKM சங்ககிரியிலிருந்து பவானி நோக்கி இயக்கப்பெறும் ஒரு தனியார் பேருந்து. எங்கள் பள்ளியில் ஒன்பதாம் வகுப்பு முதலான மாணவர்களுக்கு  தினமும் காலையில் சிறப்பு வகுப்புகள் நடைபெறும். தினமும் காலை 7.45 மணிக்கெல்லாம் நாங்கள் பள்ளியில் இருக்க வேண்டும். RKM சரியாக 7.15 மணிக்கு சங்ககிரியிலிருந்து புறப்பட்டு 7.40 க்கு எங்களை பள்ளியில் சேர்க்கும். நான் 7.15 மணிக்கு வீட்டில் இருந்து எனது மிதிவண்டியில் கிளம்பி, என் பெரியம்மா வீட்டில் மிதிவண்டியை நிறுத்தி விட்டு, 7.25 மணிக்கு பேருந்தில் ஏறுவேன். ஏறக்குறைய, வெறும் 15 நிமிடங்கள்தாம் பேருந்துப்பயணம் என்றாலும் அந்தப்பயணம் அளித்த அனுபவங்கள் அலாதியானது. அந்தப்பேருந்து கிட்டத்தட்ட எங்கள் பள்ளி மாணவர்களுக்காகவே இயக்கபட்டதென எண்ணவே தோன்றும். அப்பேருந்தின் காலை 7.15 இயக்கத்தின் போது பயணம் செய்யும் கிட்டத்தட்ட 65 பேர்களில் சுமார் 40 பேர் எம் பள்ளி மாணாக்கராகவே இருப்பர். எங்களுக்கு பயணச்சீட்டு கட்டணத்தில் சலுகை அளிக்கப்பட்டதாகக்கூட நினைவு.

RKM பேருந்து அழகான நேர்த்தியுடன் அலங்கரிக்கப்பெற்றிருந்ததாய் நினைவிருக்கிறது. பின்புறம் கண்ணாடியில் ஐஸ்வர்யா ராய் அழகாக சிரித்துக்கொண்டிருப்பார். பேருந்தில் பொருத்தப்பெற்றிருந்த ஒலிப்பெருக்கிகள் கூட நல்ல தரமானவையாகவே எனக்கு அப்போது தோன்றின. இன்றும் கூட, அந்நாட்களின் காலைப்பயணத்தின் போது நான் ரசித்துக்கேட்ட ஒன்றிரண்டு திரைப்பாடல்கள் எனக்கு நன்றாக நினைவிருக்கின்றன. "வானத்து நிலவெடுத்து வாசலில் வைக்கட்டுமா ?", "காதல் என்பதா காமம் என்பதா ?", "உயிரின் உயிரே" முதலிய பாடல்களின் வரிகளை படியில் நின்றுகொண்டே முனுமுனுத்தது பசுமரத்தாணி. RKMன் நடத்துனர்கள் கூட மிகவும் இயல்பாகவே பழகியதாக நினைவு ... பெரும்பாலும் எங்கள் வயதையொத்த இளைஞர்கள் தாம் .. பேருந்து முழுக்க பள்ளிப்பாவையர் - பேருவகையுடனே பயணச்சீட்டைக் கிழித்தனர்.

சங்ககிரி போன்ற சிறுநகரத்தில் அமையப்பெற்ற பள்ளிகளில் சமுதாய ஆண்-பெண் ஒழுக்கக்கூறுகள் எவ்வாறெல்லாம் நிறுவப்பெற்றிருக்கும் என்பதற்கு பெரிய அளவில் விளக்கம் தேவையில்லை என்று கருதுகிறேன். (இன்றைய தேதியிலும், சென்னை மற்றும் தமிழகமெங்கும் உள்ள பொறியியல் கல்லூரிகளில் நடைமுறைப்படுத்தப்பட்டுள்ள விதிகளைக் கவனித்தாலே புரியும், நமது ஒழுக்கக் கோட்பாடுகள்). கலாசார காவலர்கலாகவே வலம் வருவார்கள் ஆசிரியர்கள். பள்ளியின் பெயர் பாதிக்கப்பட்டுவிடக்கூடாது என்பது அவர்களது குறியாக இருந்தது. இயல்பாக அமையப்பெற வேண்டிய ஆண்-பெண் நட்புச்சூழல் சமூகம், பள்ளி, கல்லூரி எங்குமே கிடைப்பதில்லை என்பது தனிப்புலம்பல் ... அதை விடுவோம்.

கட்டுப்பெட்டித்தனமே நிறைந்து வழிந்தோடும் சமூகத்திடமிருந்தும், பள்ளியிடமிருந்தும் ஒரு தற்காலிக விடுதலையாகவே அந்த RKM பயணம் எனக்குத்தென்படுகிறது. அந்த வயதினில் இவற்றை நான் உணர்ந்ததில்லை ... ஆனால், இன்று அப்படித்தான் எண்ணத்தோன்றுகிறது. உண்மையாகவே, RKM பயணங்கள் பதின்பருவத்தினரான எங்களின் உற்சாகம், வேகம், உணர்வுகள் முழுவதையும் பிரதிபலிக்கக்கிடைத்த ஊற்றுக்கன்னாகவே கருதுகிறேன். அன்றைய எண்ணங்களும், சிந்தனை ஓட்டமும் வித்தியாசமானவை ... என்றாலும், இன்றளவில் எண்ணிப்பார்த்தால் பதின்பருவத்து உணர்வுகளான Peer pressure, Infatuation, shyness, coyish glances முதலிய அனைத்தையும் சிக்கலின்றி நாங்கள் வெளியிட்ட இடம் RKM பேருந்து தானோ என்றெண்ணுகிறேன். மொத்தத்தில் நாங்கள் நாங்களாக இருக்கும் வெகு சில இடங்களில் அந்த RKM பயணத்திற்கு மிக முக்கியப்பங்கு இருந்ததென்னவோ உண்மை.

வாழ்த்து அட்டைகளோ, காதல் மடல்களோ பரிமாறிக்கொள்ளும் அளவுக்கெல்லாம் எவனுக்கும் தைரியம் இருந்ததாக நினைவில்லை ... எல்லாம் பார்வைகளின் ஊடாகவே நடந்தேறின. எனக்கு நினைவு தெரிந்து நான்கைந்து காதல் ஜோடிகளுடன் நான் பிரயாணம் செய்திருப்பேன். ஒன்றிரண்டு சீனியர்-ஜூனியர் ஜோடிகள் கூட உண்டு. உணர்வுகளை வெளிப்படுத்த பார்வைகள் மட்டுமே கைவசம் உள்ள நிலையில், அந்த தவிப்பு மிகுந்த சிருங்காரப்பார்வைகள் ...கண்கூடாய்ப்பார்த்தது நினைவிருக்கிறது எனக்கு. பலசமயங்களில், பேருந்தின் முன்பகுதிகளில் அமர்ந்திருக்கும் பெண் இவனை கவனிக்கக்கூடமாட்டாள் ... அவள் நோக்கும் ஒரு நொடிக்காக காத்துக்கிடப்பான் இவன். இதில் சமவயதுக்காரர்களின் கிண்டல், கேலிகளையும் சமாளித்தாக வேண்டும். இப்படியாக எங்களோடு எங்களின் எத்தனையோ தவிப்புகளையும், உணர்வுகளையும் சுமந்து தாம் RKM பயணம் செய்திருக்கும்.

அவசரம் அவசரமாக அசைன்மென்ட் காப்பி அடிப்பது, தேர்வு சமயங்களில் வினாக்களை விவாதிப்பது, புத்தகத்தை வைத்து படிப்பது, படியில் நின்று சீன் போடுவது என அனைத்தும் RKMஇல் ஐக்கியம். சினிமா, கிரிக்கெட் முதலிய பொதுப்படையான விமர்சனக்கருத்தாக்கங்களும் நடைபெற்றுக்கொண்டிருக்கும். சில சமயம், முந்தைய நாள் கிரிக்கெட் ஆட்டம் அக்குவேராய் பிரித்து மேயப்பட்டுக்கொண்டிருக்கும். 10 மற்றும் 12 ஆம் வகுப்பு பொதுத்தேர்வுகளுக்குக்கூட RKM இல் தான் நான் பயணம் செய்தேன். RKM எனது பள்ளி வாழ்கையின் ஒரு முக்கியமான பாத்திரம் என்றே கருதுகிறேன்.

கல்லூரிப்படிப்பு - விடுதி வாழ்க்கை ... பேருந்துக்கும் எனக்குமான தொடர்பு அறுந்தே போனது. பின்னர், பெங்களூர் வாசம் ... இங்கு தங்குதடையின்றி வாகனங்கள் செல்ல வழியே இல்லை. பேருந்து பயணங்கள் களிப்பும், சுவாரசியமும் தருவதற்க்கான மிக முக்கியமான காரணம் - காட்சி இன்பம் தான் ... சாலையில் வேகமாய்ப் பயணிக்கும் போது தான் அது காணக்கிடைக்கும். பேருந்து சிக்னலில் நின்றே கிடக்கும் காலம் தனில் அது வெறுப்புக்குரிய அனுபவமாக ஆகிறது. நம்ம ஊர் அரசுபேருந்தில் கிடைக்கின்ற இன்பம், இங்கே எனக்கு வோல்வோ பேருந்தில் கிட்டியதில்லை என்பேன்.

அப்பா ...

இப்பதிவு என் அப்பாவிற்கு சமர்ப்பணம்.

ஆண் பிள்ளைகளுக்கு அம்மா தான் எப்பவுமே நெருக்கம் என்பதில் எனக்கு எந்த மாற்றுக்கருத்தும் இல்லை. அன்னையிடம் அன்பையும்,தந்தையிடம் அறிவையும் பெற வேண்டும் என்கின்றனர். ஒவ்வொருவருக்கும் "என் அப்பா தான் சிறந்தவர்" என்ற பெருமையும் ... ஏன் கர்வமும் இருப்பது நியாயமானதே. அத்தகைய எனது உணர்வுகளின் நீட்சியே இப்பதிவு.

அப்பா என்பவர் சிறு வயதில் எல்லாம் எனக்கு வில்லனாகவே காட்சி தந்து பழக்கப்பட்டவர். பல முறை, தவறு ஏதேனும் செய்து விட்டால் - அம்மா மாலையில் அப்பாவின் வருகைக்காகவும், வந்தவுடன் பத்தி வைக்கவும் காத்திருந்தது இன்னும் ஞாபகம் இருக்கிறது. ஸ்கூட்டரில் செல்லும் போது GK கேள்விகள் கேட்பது, கதை சொல்வது, ரைம்ஸ் சொல்ல கேட்பது, Inswinger & Outswinger முதலியன சொல்லித்தருவது என சினிமா அப்பாக்கள் செய்த எதையும் நிச்சயமாக என் அப்பா எனக்கு செய்ததில்லை. அவர் இவை யாவற்றையும் செய்திருக்க வேண்டும் என்பது எனது எதிர்பார்ப்பாகவும் இருந்திருக்கவில்லை.

அப்பாவும் அம்மாவும் ஆரம்பத்திலேயே முடிவு செய்து கொண்டார்களாம் ... தங்களது பிள்ளைகள் இறுதி வரையில் ஆங்கில வழிப்பள்ளியிலே தான் பயில வேண்டும் என்று. அவர்களது சக்திக்கு மீறிய காரியமாகவே இது கருதப்பட்ட காலம் அது. உறவுக்காரர்கள் மற்றும் அண்டை வீட்டார்தம் சிறுவர்கள் யாவரும் அரசுப்பள்ளிக்குச்செல்ல நாங்கள் matriculation பள்ளிக்கு சென்றோம். எனக்கு நன்றாக நினைவிருக்கிறது... எந்த குடும்பசகித விழாவாயினும் சரி அல்லது எவர் வீட்டுக்கு வந்தாலும் சரி, அவர்கள் கேட்கும் முதல் கேள்வி இது தான் ... "உங்க வசதிக்கு இங்கிலீஷ் மீடியம் ஸ்கூல் தேவையா ?" ... இதற்கு சிறு புன்னகை ஒன்றையே பதிலாக தருவார் அப்பா. சென்னை போன்ற பெருநகரங்களில் எப்படி எனத்தெரியவில்லை ... 90களின் தொடக்கத்தில் ஆங்கில வழிக்கல்வி சிறுநகரங்களுக்குள் நுழைந்த புதிது என்று தான் சொல்ல வேண்டும். It's considered ELITE then ...

படிப்பு சம்மந்தமாக எது கேட்டாலும் உடனே நிறைவேற்றப்படும். Rough note books, pencils, refill-pens, inkbottle, India-Outline,political,river maps-50 each என அனைத்தையும் வருடத்தின் தொடக்கத்திலேயே வாங்கி வீட்டில் ஸ்டாக் வைத்து விடுவார் அப்பா. "அவன் திடீர்னு எதையாவது கேட்பான் ... என் வேலைகளுக்கு மத்தியில் நான் மறந்து விடுவேன் ... அதான்" - அப்பா தரும் விளக்கம்.

அப்பாவுக்கு இந்தியா சிமெண்ட்ஸ் இல் Security Departmentஇல் உத்தியோகம். "வாட்ச்மேன் பசங்க படிப்புல என்னிக்குமே கெட்டி தான்" - இன்றும் சாதரணமாக என் காதுகளில் ஒலிக்கும் வாசகம் இது. அவருடைய Chief உடைய மகளும் நான் பயின்ற பள்ளியிலேயே தான் பயின்றாள். அப்பாவுக்கு அதில் என்றுமே ஒரு பெருமையும்,திருப்தியும் உண்டு. நான் பத்தாம் மற்றும் பன்னிரெண்டாம் வகுப்பு பொதுத்தேர்வுகளில் நல்ல மதிப்பெண்கள் எடுத்திருந்ததனை அறிந்து அவருடைய boss அவருக்கு வாழ்த்துக்கள் தெரிவித்ததனை இன்றும் ஆத்மார்த்தமாக நினைவு கூர்வார். போஸ்ட் ஆபீஸ், வங்கி, தாசில்தார் ஆபீஸ் என எங்கு சென்றாலும் "உங்க பசங்க என்ன பண்ணிட்டு இருக்காங்க ?" என்ற கேள்விக்கு பூரிப்புடன் பதில் சொல்லிக்கொண்டிருக்கிறார் அப்பா.

எட்டு ஒன்பது வயதிருக்கலாம் ... '96 Wills World Cup - நாடே சச்சின் டெண்டுல்கரை கடவுளாகவும், இந்திய கிரிக்கெட் அணிக்காக கடவுளிடமும் வழிபட்டுக்கொண்டிருந்தது. எல்லாரையும் போல நமக்கும் கிரிக்கெட் ஆர்வம் ரத்தத்தில் கொப்பளித்துக் கொண்டிருந்த காலம் அது. பக்கத்துக்கு வீட்டு தவமணி டீச்சரின் புண்ணியத்தில் The Hindu செய்தித்தாள் அறிமுகமானது. Zimbabwe எனும் வார்த்தையை உச்சரிக்கவே தெரியாத காலம் அது ... Azharuddin, Manjrekar போன்ற பெயர்களை Scoreboard பார்த்து Rough note இன் பின்புறம் எழுதி வைத்துக்கொள்வேன். அப்பா தான் "The Sportstar"ஐ அறிமுகப்படுத்தினார். சிறுவர் மலர், கோகுலம் என அனைத்தையும் அனாயசமாக படித்துத்தூக்கி எறிந்து கொண்டிருந்தேன். Sportstarஇல் படங்களுக்கு கீழிருந்தவற்றை மட்டும் படிக்க ஆரம்பித்தேன். அப்பா எங்கு சென்றாலும் Sportstar வாங்கி வந்து விடுவார். Olympics, World Cup ஆகியனவற்றின் போது Special Issue வினை வாங்குவதற்காகவே ஈரோடு, சேலம் சென்று வாங்கிவந்திருக்கிறார். அவை யாவற்றினையும் இன்றும் சேமித்து வைத்திருக்கிறேன், 200-250 புத்தகங்கள் தேறும். என்னுடைய படிக்கும் ஆர்வத்திற்கு என்றுமே எண்ணெய் ஊற்றப்பார்த்திருப்பார் அப்பா.

அப்பா கம்யூனிஸ்ட், நாத்திகவாதி. யூனியன், தோழரே என வீட்டுக்கு அடிக்கடி கம்யூனிசவாதிகள் விஜயம் இருக்கும். அவர்களது பேச்சுக்கள் புரியாவிடினும் அருகில் அமர்ந்து கவனிப்பது என் வழக்கம். என்றைக்குமே அவரது நாத்திகத்தையும், கம்யூனிசத்தையும் அவர் எங்களுக்கு போதித்தது கிடையாது. தீக்கதிர், CITU செய்தி போன்ற கம்யூனிசம் சம்மந்தப்பட்ட தினசரிகளும், வார/மாத இதழ்களும் வீட்டிற்கு வரும். எதைப்படிக்கலாம் என துடித்துக்கொண்டிருந்த காலங்களில் இவற்றினையும் நான் புரட்டியிருக்கிறேன். அச்சிறுவயதினில் கம்யூனிசமும், Anti-American bashings உம் எனக்கு புரிந்திருக்க வாய்ப்பில்லை. என்றாலும் எனக்கு பிடித்த நிறம் சிவப்பாக இருப்பதற்கும், பிந்தைய காலங்களில் லெனின், ஸ்டாலின், மாவோ சே துங், ஜோதி பாசு, சே குவரா ஆகியோர் மீது ஒரு சிறு பற்றுதல் உண்டானதற்கும் காரணம் - அன்று CITU செய்தியில் வந்த அட்டைப்பட கார்ட்டூன்களும், V.P.சிந்தன் மற்றும் ஜோதி பாசுவின் வாழ்கை வரலாற்றுப்புத்தகங்களில் நான் கண்ட படங்களும் தான்.

அப்பாவுக்கு அரசியலில் ஆர்வம் அதிகம். News Channels தான் அதிக நேரம் பார்த்துக்கொண்டிருப்பார் (பல அப்பாக்கள் இப்படித்தான் போலும்). கொஞ்சம் முதிர்ந்த பருவங்களில் அவரிடம் நிறைய கேள்விகள் கேட்டிருக்கிறேன். பழைய அரசியல் மற்றும் சினிமா செய்திகள் அவர் மூலமாக எனக்கு கிடைத்திருக்கின்றன. அப்பா எம்.ஜி.ஆர் அபிமானி. எம்.ஜி.ஆர் இன் படங்கள் பெற்ற வெற்றி, கிராமங்களில் எம்.ஜி.ஆர் எனும் பிம்பத்தின் பாதிப்பு என்ன ? என பல விவாதங்கள். இந்தியாவில் ஏன் கம்யூனிசம் தழைக்கவில்லை ?, ஏன் தழைக்கவும் முடியாது ?, எம்.ஜி.ஆர் ஆல் எப்படி மூன்று முறை தொடர்ந்து முதலமைச்சர் ஆக முடிந்தது ?, இந்தியாவில் 1975இல் Emergency அமல்படுத்தப்பட்ட போது சங்ககிரியில் மாணவராக அதனை உணர முடிந்ததா ?, ஏன் வங்காள அரசியல்வாதிகள் தவிர வேறு எவரையும் நீங்கள் அரசியல் தலைவராக ஏற்க மறுக்கிறீர்கள்? போன்ற பல கேள்விகளை விவாதித்திருக்கிறோம்.

அப்பாவுக்கு ஆங்கில மருத்துவத்தின் மீது நம்பிக்கை கிடையாது. அவருக்கு Alternate medicines ஆன floral remedies, Acupuncture, Ayurveda, Homeopathy பற்றி படிக்கவும், சோதித்து பார்க்கவும் ஆர்வம் அதிகம். வீட்டில் இது தொடர்பான பல புத்தகங்களை அடுக்கி வைத்திருப்பார். அவருக்கு பிடிக்காத ஒரு விஷயம் நேரா,நேரத்திற்கு சாப்பிடாமல் இருப்பது. நேரத்திற்கு சாப்பிடுவதனால் ஏற்படும் நன்மைகளையும், அனுகூலங்களையும் பற்றி அடிக்கடி விரிவுரை ஆற்றுவார் (அதில் Salivary glands, Pancreas, digestive juices, hormones பற்றிய அனைத்து செய்திகளும் அடங்கி இருக்கும்).

அப்பாவுக்கும் அம்மாவுக்கும் சண்டை வந்தால் நான் என்றைக்குமே அம்மா பக்கம் தான். அதனாலேயே பல முறை அவர் எனக்கு வில்லனாக காட்சி தருவார்.

அப்பா எதையுமே எங்களுக்கு Spoonfeed செய்ததில்லை. மீனைத்தின்னத்தருவதை விட மீன் பிடிக்க கற்றுக்கொடுப்பவனே நல்ல ஆசானாவான். அதைத்தான் எனது தந்தையிடம் நான் உணர்கிறேன். அவர் நேரிடையாக எங்களுக்கு சொல்லித்தந்ததைவிட, பல விஷயங்களைக் கற்றுக்கொள்ளும் சூழலையும், கருவிகளையும் திறம்பட உருவாக்கித்தந்திருக்கிறார்.

இன்றைய நாட்களில் நானும் என் அப்பாவும் அதிகம் பேசிக்கொள்வது கூட கிடையாது. எனினும் அவர் என் மேல் வைத்திருக்கும் பாசத்தையும், நான் அவர் மேல் வைத்திருக்கும் மரியாதையையும் உணர்த்திக்கொள்ள ஒற்றைப்பார்வையே போதுமானது.

"அன்பிற்கும் உண்டோ அடைக்கும் தாழ்" ...

இறுதியாக விழியன் இன் கவிதை ஒன்று ...

தந்தை எவ்வழி...
நடந்த கோணல் பாதை மீதினில்
புதிதாய் சின்னஞ்சிறு பாதங்கள்...
சற்றே நடுங்கி
நிதானித்து
பத்திரமாய் எழுகின்றன கால்கள்
தொடரப்போகும் அடிகளுக்கு…

UNIVERSITY & TEACHER !!!

The source for this post is actually an inscription,that I found at one of the walls of Sir M.Visweswaraya Institute of Technology (MVIT),Bangalore.Had been there for the DRDO test.I took a piece of paper and noted it down,there only.

It reads so...(And it was real sad that this gem of a thought was painted there with quite a few spell-errors).

A University is essentially a co-operation of teachers and students and the relation between the two is of a sacred character.A University is not a mere information shop,it's a place where a man's intellect,will and emotions are disciplined.The university is a sanctuary of the intellectual life of the country and pursuit of knowledge is the soul of the university.Magnificent buildings and equipments are no substitute for the great teacher.

-Dr.S.Radhakrishnan

How true !!! and the last line captivated me,so much.

As our country's education infrastructure is under a wonderful phase of development with lots of IITs,NITs and BITS-Pilani campuses,India is facing a real dearth of good teachers.I have one of my friends who is lecturing at a college for Bachelors degree students with a Bachelor's degree.

Let's churn out some statistics ...

The UN Rao committee has pointed out that India had a huge shortage of teachers for engineering. For instance in 2000-01, Indian engineering institutions required Total 60,970 teachers, broken down into: 8,710 professors, 17,420 readers and 34,840 lecturers.
In terms of professional qualifications, what was required were 26,130 Ph Ds and 34,840 M Techs.
What was available however, were 5,862 Ph Ds and 11,035 MTech’s.

That's a shortfall of around 70 per cent, a figure that's more than doubled over the decade. So one can imagine the quality of students being churned out.

Premier Institutions like IITs have a huge number of unfilled faculty positions and I myself have some experiences of being taught by teachers with a Bachelor's degree.A real saddening state and whenever I realise myself,being short technically,my mind would start blaming the teachers I had at my college.Yeah...we can dismiss this one as mere escapism of a lazy student who hasn't done his classwork and learning at college.

But what,then is the role of a teacher at the University ?

Dr.S.Radhakrishnan,again comes to our rescue...

* The teacher's duty is not only to acquaint the students, with the subjects and the subject matter, principles and generalization, but also to inculcate in them a sense of research and habit of free and impartial judgement.

* It is the main duty of the teachers to inculcate interest in his pupil for the subject, which he teaches. A teacher who is not aware of the latest development or advancement and who does not have independent thinking and ideas about his duties cannot infuse the desire of love for truth in his pupil.

The teachers,nowadays fail in their attempt to teach and explain the subject matter satisfactorily,leave apart the research sense and all that.A teacher need not necessarily explain all the syllabus to his students but he should be able to ignite the minds of his students,inculcate passion towards the subject and more importantly,he should be potent enough to inspire his wards.On a saddening note,none of the above are happening at the modern day engineering class-rooms.

IITs and other premier engineering Institutes are having a good number of experienced professors but there is a visible shortage of second rung of good professors.Over the next decade,it may not be a wonder if there's a exponential drop in the quality of student output from our universities.

So...Where do we fall short ?
In a nation which had iconic professors like Dr.S.Radhakrishnan, Sir.C.V.Raman, Prof.Satish Dhawan and the likes, why is this trauma ??

I would like to share a few thoughts on this regard...

1) Research Infrastructure at the University campuses

Have a look at the university websites of premier grad schools like Stanford, Berkeley or any top US university...You are sure to hit a considerable number of Indian professors there.After spending years on a Doctorate,which science-inclined person will be ready to work in a Indian university,which has sub-standard research facilities and infrastructure.Everybody has got to be selfish someways and nobody wants to ruin their careers.Except the IITs and IISc,how many universities in India have a decent device fabrication laboratory in their campuses.So,our brains drain into the west and in-turn our creamy student layer also ends up there,leaving behind a big hole in our education and knowledge setup.

Absence of good professors at the universities will create a sub-standard student community and this becomes a vicious circle.Over 90% of the students complete their coursework and graduate from the college without (any...yeah ANY)understanding of say..Automata theory,Quantum mechanics or Semiconductor device physics.

2) The Information Technology Boom

IT's arrival in the 90s has gradually inculcated a sense of negligence and carelessness in the learning patterns of the student community.Learn Java,code in .NET and do something creative in Photoshop and you end up with a real job that's gonna offer you more than 35k per month.Why to take pains with your coursework...why to understand turbines and gears,Diodes and opamps,Automata and Turing machine.This is a dangerous trend that has already infiltrated the colleges and universities.This way,a lot of people graduate out from college with a very little technical knowledge in their chosen program of study.Simulators and programming languages have really eaten up the valuable teaching,learning and experimentation time,where real knowledge transfer and acquisition will happen.The will and skill to contribute to science and teaching is seemingly absent in even,the top rankers of the university.

So...Somebody might ask...we know all this young man...Got any solution ??
And my answer will be NO.If a 23 year old can provide solutions for these problems of mammoth magnitude,then why is Dr.APJ Abdul Kalam still trying to put forward his dreams of India being all-potent in 2020.

I will take this oppurtunity to thank and gratify some of my teachers who inspired me,all these years.

Mr.Sivakumar - Taught Biology at school - Taught the art and life behind Amoeba and Mammalian heart with astounding ease.
Mr.SAR Arumugam - Taught Physics at school - Spoke Kalam,Universe,Stars and Big-bang theory in an inspiring manner.
Miss.Manimegalai - Taught English grammar - she developed an intuitive way of writing error-free sentences,in me.
Prof.Raghunath Behera - Chemistry at University - he always stresses the research aptitude and scientific temper - Most respectable person in my college life.

A real less Number of people...considering 19 years of learning...Thats the state of affairs.